Een maand geleden zag ik in de bioscoop de trailer voor een nieuwe film genaamd The Lovely Bones. Wat me precies zo aansprak weet ik niet, maar één ding was zeker: ik moést ‘m zien. The Lovely Bones is de verfilm van het gelijknamige boek uit 2002, waarmee schrijfster Alice Sebold onverwacht een bestseller te pakken had. Het gaat over een 14-jarig meisje genaamd Susie Salmon dat vermoord wordt, maar in plaats van in de hemel in een soort tussenwereld terecht komt. Klinkt vaag hè? Nou, dat is het ook.
Gelukkig blijf je ondanks de vaagheid wel op het puntje van je stoel zitten, je wil weten hoe het afloopt, in tegenstelling tot Shutter Island vorige week. Regisseur Peter Jackson heeft met The Lovely Bones geen meesterwerk afgeleverd, maar wel een film die boeit. Overigens verdient de 15-jarige hoofdrolspeelster Saoirse Ronan echt een heel erg groot compliment. Ze was tijdens de opnames slechts 13 jaar oud, maar speelde echt ongelofelijk goed. Daarnaast heeft ze een bijzondere stem, wat handig is aangezien ze bijna het hele verhaal vertelt. Het grappige is dat ze van haar ouders eigenlijk niet mee mocht doen in de film. Dat veranderde toen ze een gesprek hadden met Peter Jackson, want de regisseur praatte ze om en zo zat Saoirse er uiteindelijk toch nog in…
Sinds december vorig jaar staat er een album bij mij bijna non-stop op repeat, namelijk ‘Sainthood‘ van Tegan And Sara. Echt een geweldige plaat waar ik maar geen genoeg van kan krijgen, ondanks dat ik ‘m inmiddels al heel vaak heb gehoord. Maar er is nu een nieuw album uit dat zomaar eens net zo vaak gedraaid kan gaan worden als ‘Sainthood’. Ik ben hartstochtelijk verliefd op Ellie Goulding, en dan vooral op haar debuut-cd ‘Lights’ die op dit moment in het Verenigd Koninkrijk uit is.
Elena (Ellie) Jane Goulding werd 23 jaar geleden geboren in het Engelse Hereford en groeide vervolgens op in Londen. Op haar 15de schreef ze haar eerste liedjes en op haar 22ste tekende ze een platencontract bij Polydor. Daarna ging het snel: ze werd door de BBC uitgeroepen tot één van de meest veelbelovende artiesten van 2010 en ze won de Critics Choice Award tijdens de prestigieuze BRIT Awards. Als dat geen mooie carrière belooft…
Ik kende tot een paar dagen terug alleen de single “Starry Eyed“, nummer 1 in mijn top 15 van twee dagen terug, maar toen besloot ik ook het album eens te checken en daar kreeg ik geen spijt van. Wat een geweldige cd! Pop met een vleugje electro, en liedjes die je op de één of andere manier vastpakken en niet meer loslaten. Ze hebben iets bijzonders, iets dat je gewoon moet horen.
Ik hoop dat Ellie Goulding snel naar Nederland komt voor een optreden. Ik verwacht dat ze naar Lowlands gaat, maar wie weet staat ze al eerder in bijvoorbeeld de Melkweg of… op Pinkpop. Ze treedt namelijk wel op tijdens Rock Am Ring, het ‘zusterfestival’ van Pinkpop, dus wie weet.
Hoeveel heimwee naar een stad kun je krijgen van een liedje… Toen ik in de herfst van 2009 voor het eerst “Empire State Of Mind” van Jay-Z en Alicia Keys hoorde, verlangde ik meteen terug naar New York, de stad die centraal staat in het liedje. Gelukkig stond ik op dat moment op het punt om weer naar The Big Apple af te reizen, dus de New York-honger kon snel gestild worden. In die stad heb ik het nummer helemaal plat gedraaid met als effect dat het mijn favoriete plaat van 2009 werd. Er waren echter mensen die het gerap van Jay-Z in “Empire State Of Mind” maar niks vonden.
Voor die groep heeft Alicia Keys een akoestische versie van het nummer op haar album ‘The Element Of Freedom’ geplaatst. “Empire State Of Mind (Part II) Broken Down” werd meteen massaal gedownload en dus bleek het al snel een grote hit. Een paar weken terug speelde Alicia Keys haar akoestische versie bij Stephen Colbert, één van mijn favoriete talkshowhosts op de Amerikaanse editie van Comedy Central. Ik kreeg er kippenvel van op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat het kon, en als klap op de vuurpijl rapte Stephen Colbert zelf nog een stukje mee… Geweldig!
Anderhalf jaar geleden mocht ik bij Vodafone een nieuwe telefoon uitkiezen. De eerste iPhone was net aangekondigd bij T-mobile, maar ik besloot te blijven bij de provider waar ik al jarenlang goede ervaringen mee had. En dus koos ik bij Vodafone één van hun toestellen uit, de Samsung Omnia, die op papier net zoveel zou kunnen als de iPhone. Qua design was hij ongeveer hetzelfde en de functionaliteiten kwamen ook behoorlijk overeen, hoewel de Omnia op dat moment beschikte over een veel betere camera en ondersteuning voor mms.
In het begin was ik enorm blij met mijn Omnia. Natuurlijk moest ik wennen aan de touchscreen, en de interface was compleet anders dan die van mijn Nokia’s die ik daarvoor had. Maar de mogelijkheden waren grandioos: lekker internetten in de trein op een mooi scherm en als je goede ontvangst had kon je zelfs televisie kijken. Maar net zoals bij relaties: na een tijdje begon ik nadelen te zien.
De touchscreen werd slechter waardoor het tikken van een sms’je twee keer zo lang duurde. De telefoon had twintig minuten de tijd nodig om de gps te vinden, wat niet handig was toen tijdens een rit naar Antwerpen de verbinding opeens wegviel. Maar het voornaamste probleem is Windows Mobile. De interface is enorm traag maar bovenal onhandig. Helemaal om gek van te worden zijn de meldingen dat het interne geheugen van de telefoon volzit, terwijl ik alle programma’s keurig op het andere geheugen installeer. Wat is er dan mis?
Daarnaast heeft Apple met de App Store goud in handen. Lekker snel leuke programma’s voor je telefoon zoeken en meteen installeren. Collega Bart Arens kan me helemaal gek maken met nieuwe apps die hij gevonden heeft. Zo af en toe zijn ze onzinnig, bijvoorbeeld de Hotelbel App die als enige functionaliteit heeft dat je op een bel kunt drukken waarna je een geluid hoort. Maar er zijn ook geweldige apps, zoals Shazam (muziekherkenning), Pinautomaten (de dichtbijzijnde pinautomaten met Google Maps routebeschrijving) en Appie (van Albert Heijn). Microsoft heeft geprobeerd terug te slaan met Windows Marketplace maar dat programma is een onoverzichtelijk gedrocht.
Je merkt het… ik heb echt schoongenoeg van m’n Samsung Omnia. In plaats van een telefoon waar ik het maximale uit kan halen, heb ik een telefoon die me constant tegen zit te werken. Deze zomer pas kan ik bij Vodafone een nieuw toestel uitzoeken. Gelukkig is rond die tijd ook het alleenrecht van T-mobile op de iPhone verlopen, dus kan ik gewoon bij m’n provider blijven én een iPhone nemen. Ik zit echter nog te twijfelen want ik hoor ook veel goede verhalen over de Blackberry’s. Eén ding is zeker: ik koop nooit meer een toestel met Windows Mobile.
Eén van de meest gelouterde regisseurs in Hollywood is Martin Scorsese. Hij heeft al vele kaskrakers op z’n naam staan en de afgelopen jaren werkte hij veelvuldig samen met Leonardo DiCaprio. Zo ook in zijn nieuwe film; Shutter Island. Ik heb ‘m vanavond gezien met goede vriendin Jolanda en van tevoren zei ze: “Ik heb de beschrijving niet gelezen dus geen idee waar de film over gaat.” Ik antwoordde: “Ik weet het ook niet, maar er zijn films waarbij je het aan het einde nog niet weet… Maar dat zal vanavond wel niet het geval zijn.” Helaas, het was wel zo…
Shutter Island is een eiland waarop onbehandelbare psychiatrische patiënten vast worden gehouden. Teddy Daniels (DiCaprio) moet er onderzoek doen samen met een collega naar een verdwijning, maar wordt tegengewerkt. Steker nog, Teddy zou zelf psychisch niet in orde zijn. De film wordt goed beoordeeld op IMDb met een 8.2, maar ik snap totaal niet waarom. Ja, DiCaprio speelt uistekend, alleen dat is wel het enige lichtpuntje wat mij betreft. Ik vond het een nare en totaal oninteressante film. Een grote afrader wat mij betreft.
Om positief af te sluiten: een film die wel fantastisch is, is Walk On Water. Die komt uit 2004, is Israëlisch en ik zag ‘m eind vorige week. Wat heb ik genoten! Echt een prachtig gemaakt en een geweldig verhaal. Die moet je zien!
In 2004 was ik voor het eerst op Pinkpop. Met twee vrienden keek ik in Landgraaf naar acts als Hoobastank, HIM, Lostprophets, Sugababes, The Black Eyed Peas, Tiësto en The Rasmus. Aan het feest kwam voortijdig een eind toen één van de twee vrienden een blaasontsteking bleek te hebben, maar toch heb ik er wel een enorm leuke tijd gehad. Lekkere sfeer, mooie locatie en niet enorm duur. In 2008 en 2009 was ik terug op het Pinkpop-terrein, alleen toen vanwege m’n werk bij 3FM. Doordat ik er de festivaluitzendingen moest produceren heb ik er vrij weinig van gezien, maar daar komt dit jaar verandering in.
Het zit zo. Afgelopen woensdag had ik goede vriendin Kim Raven aan de lijn, precies op het moment dat de programmering van Pinkpop 2010 bekend werd. Allebei werden we behoorlijk enthousiast van de namen waarmee het festival op de proppen kwam: Rammstein, Green Day, The Prodigy, Gossip, Editors, John Mayer, P!nk, Mika, Skunk Anansie, Kate Nash, Destine, Moke, Temper Trap, Paolo Nutini, Biffy Clyro, Caro Emerald en Florence + The Machine om maar wat te noemen. Kim wilde sowieso al gaan met Mariëlle, dus leek het mij wel een erg tof idee om mee te gaan. En zo geschiedde, want vanmorgen viel m’n ticket met een zachte plof op de deurmat.
Enig nadeel gaat het slapen worden. Ik heb een enorme hekel aan kamperen en krijg nu al pijn in m’n rug van drie dagen in een tentje liggen, maar dat schijnt erbij te horen. Als het weer maar goed is! En zo niet? Ach, dan zal het ongetwijfeld heel erg gezellig worden.
Profetische woorden vorig jaar op een spandoek op Pinkpop
De 22-jarige Ke$ha is één van de hipste zangeressen van dit moment. Met haar single “TiK ToK” stond ze weken achter elkaar op 1 in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en ook in de Mega Top 50 deed ze het uitstekend. We wisten al dat het vroeger een arm meisje was dat haar kleding moest verkopen om aan geld te komen, maar nu is er nog wat meer uitgelekt: een filmpje van een 13-jarige Kesha die op de middelbare school “Karma Police” van Radiohead zingt. Kijk dat haar eens! En dat mollige uiterlijk! Wat kleurspoeling, glitters en een paar work-outs al niet kunnen doen…
Vergelijk dat filmpje eens met de videoclip van “TiK ToK”, een behoorlijk verschil!
Oké, het is tijd om iets te bekennen: ik ben dus best wel een liefhebber van Kelly Clarkson. Toen ze in 2004 een hit scoorde met “Since U Been Gone” was ik meteen verkocht en daarna ben ik haar muziek altijd blijven waarderen. Sommige mensen zullen het kauwgomballenrock vinden, maar als ik me daar druk om moet maken dan heb ik nooit meer een moment rust. Vooral “Behind These Hazel Eyes”, “Never Again”, “My Life Would Suck Without You” en “I Do Not Hook Up” vond ik enorm lekkere nummers van de vrouw die de eerste winnares van American Idol ooit was. Ik wilde haar heel graag een keer live zien, maar ze kwam maar niet. Tot vanavond.
Vanavond stond ze namelijk in een lang niet uitverkochte HMH in Amsterdam. Het was zelfs zo rustig dat Kim Raven en ik, terwijl we een paar minuten voor het begin binnen kwamen lopen, een plekje konden opzoeken redelijk in de buurt van het podium. Tijdens de anderhalf uur durende show kwamen alle hits voorbij en dat zijn er inmiddels best wat. Tussendoor speelde ze covers van onder andere Alanis Morissette, Kings Of Leon, The Black Keys en The White Stripes. Dat Kelly goed kan zingen dat hoeft ze inmiddels niet meer te bewijzen, hoewel tijdens het concert zo af en toe wat nootjes niet helemaal goed gingen. Kan gebeuren en het was zeker niet zo erg als Lily Allen een paar maanden daarvoor in diezelfde HMH had laten horen.
Ik heb me geen moment verveeld tijdens de show, steker nog: ik heb me uitstekend vermaakt, maar ik had geen moment kippenvel of een gevoel van ‘wow!’. Het was goed, het was leuk, maar niet enorm bijzonder. Het podium was redelijk simpel, er zat weinig verrassing in de show en ze tilde haar liedjes niet naar een veel hoger niveau. Dat is op zich niet erg omdat het – nogmaals – wel heel leuk was. Aan de andere kant zou ik, stel dat ze bijvoorbeeld over een half jaar terug zou komen, niet zomaar weer 40 euro neerleggen. Hoewel, anderhalf uur naar Kelly Clarkson kijken vind ik persoonlijk nooit verkeerd…
Wat een nacht was het, de nacht waarin het vierde kabinet Balkenende ten val kwam doordat de coalitiepartijen niet langer vertrouwen in elkaar hadden. De bom die alles deed exploderen was het dilemma om wel of niet in Uruzgan te blijven met een troepenmacht. De PvdA was mordicus tegen, hield voor de verandering de poot stijf en Balkenende kon weer naar Hare Majesteit toe. Gelukkig heeft hij inmiddels ervaring…
Ondanks dat ik destijds één van de drie partijen steunde tijdens de verkiezingen, een jeugdzonde, ben ik geen fan het kabinet geweest. Beslissingen werden enorm uitgesteld terwijl er juist nu ingegrepen moest worden om 35 miljard euro te bezuinigen. Je zag al lange tijd dat het vertrouwen tussen Balkenende, Bos en Verhagen totaal verdwenen was, dus een verrassing was het niet. Toch vond ik het enorm spannend donderdagavond tijdens het Kamerdebat maar vooral afgelopen nacht tijdens het overleg in de Trêveszaal.
Ik vind het met dit soort nieuws altijd te kijken naar hoe de media ermee omgaan. Nova had tussen 22 en 23 uur een uitzending op Nederland 2, maar toen dat stopte was er meteen geen nieuws meer te zien bij de Publieke Omroep. De kijker was aangewezen op RTL 4 dat om 23 uur een extra uitzending had, waarin de belofte gedaan werd dat de programmering onderbroken zou worden als er nieuws was. Om middernacht was de programmering van RTL 4 afgelopen en nam RTL Nieuws het over.
Rick Nieman en Suzanne Bosman openden de uitzending met de mededeling dat ze live doorgingen totdat premier Balkenende met een verklaring zou komen over het voortbestaan van het kabinet. RTL Nieuws had duidelijk nagedacht over wat komen ging: de vormgeving was aangepast, er waren speciale graphics gemaakt en het straalt iets uit als je daar twee belangrijke anchors hebt zitten. De tijd werd onder andere gevuld met deskundigen, die trouwens een half uur later ook bij de NOS te horen waren toen die toch ook maar live gingen op Nederland 3. Toeval.
Ik vind dat RTL Nieuws een fantastische prestatie heeft geleverd afgelopen nacht. Zonder draaiboek maar met een enorme spirit gingen ze live de zender op en deden ze de hele nacht live verslag van alles dat er in Den Haag gebeurde. Rick Nieman en Suzanne Bosman improviseerden erop los, stelden uitstekende vragen aan de gasten en dat allemaal zonder autocue. Uiteraard helpt het als de beste politieke deskundige van Nederland, Frits Wester, in Den Haag hebt zetten die – met een stem die steeds meer naar de knoppen ging – alle ins & outs vertelde. Daarnaast waren er drie verslaggevers bij de uitgang van de Trêveszaal gestationeerd.
Vooral het enorme enthousiasme van RTL Nieuws was prachtig om te zien. Presentatoren, verslaggevers en redactieleden werkten vol passie door, hoe laat in de nacht het ook was, daar kan ik echt van genieten. De NOS was om half drie gestopt met live verslaggeving op televisie, heel raar. Om drie uur moest ik helaas gaan slapen omdat om 8 uur de wekker weer zou gaan en het einde nog niet in zicht was. Later zou blijken dat Frits Wester om 3:55 uur de primeur had en live op RTL 4 vertelde dat kabinet Balkenende IV was gevallen. Eind mei of begin juni zullen er nieuwe verkiezingen komen voor de Tweede Kamer en ik ben enorm benieuwd naar de uitslag. Hoe diep zakt de PvdA, ontstaat er een werkbare meerderheid en komt er een kabinet Geert Wilders-I? It would be a nightmare.
In 2007 hoorde ik voor het eerst van Sarah Silverman. Ze presenteerde de MTV Movie Awards en maakte een paar harde grappen over Paris Hilton die een paar dagen later naar de gevangenis moest, en dat terwijl Paris zelf in de zaal zat. Controverse alom natuurlijk maar Sarah schuwt het sowieso niet om zo af en toe te prikkelen. Zo durft zij zich uit te laten over moeilijke onderwerpen als religie, seks, drugs en racisme. Ze had een eigen film genaamd ‘Sarah Silverman: Jesus Is Magic’, werkte mee aan onder andere Saturday Night en in februari 2007 kreeg ze haar eigen show op Comedy Central: The Sarah Silverman Program.
Het is eigenlijk geen programma maar een serie over een impulsief meisje genaamd… Sarah Silverman. Ze komt in allerlei grappige situaties terecht, samen met haar zus Laura (in de serie is ze haar jongere zus, in de werkelijkheid haar oudere) en de homoseksuele buurmannen Brian en Steve. Ik had The Sarah Silverman Program nog nooit gezien, totdat vorige week in de Verenigde Staten seizoen 3 van start ging. Ik besloot eens een aflevering te kijken – ze duren maar 21 minuten – en was meteen verslaafd. Wat een leuk bedachte serie! Ben benieuwd of Comedy Central in Nederland ook het nieuwe seizoen gaat uitzenden, tot die tijd is internet een mooie oplossing.
Kijk trouwens ook naar Sarah Silverman toen ze vorige week te gast was bij David Letterman op CBS. Volgens mij heeft ze geen vraag serieus beantwoord…
Hele leuke avond gehad met @MarielleJanssen! Eerst gegeten, daarna The Lovely Bones gezien (mooie maar vage film) en nog wat gedronken. Top! 7 hrs ago
Twee keer naar de film in 24 uur; zometeen naar The Lovely Bones, morgen naar Alice In Wonderland in IMAX 3D. Ben erg benieuwd naar beide! 15 hrs ago
Als je in Hilversum naar de schoenmaker moet, ga dan naar die in de Hilvertshof. Heeft al twee keer wat voor me gerepareerd... gratis! 16 hrs ago
Hoorde van een paar vrienden dat ik echt Dexter eens moest kijken. Heb net in de trein afl. 1 gezien, dat belooft veel goeds. Ben benieuwd! 16 hrs ago
Waarom kun je met de iPhone 3GS en de Blackberry Storm 2 niet gewoon naar FM-radio luisteren? Of mis ik iets? Op de Veluwe heb ik geen UMTS. 2 days ago